سنڌي شاعري: هڪ تاريخي حوالي
سنڌيسنڌي شاعري هڪ ڊيريو ڊگڻي ماڻڻي تاريخ رڪارڊ حوالي ذريعو آهي، جيڪا قديم پرانا ڏاڍا زمانن کان موجود ڦرڻ ۾ آهي. پوءِ اڳ ان کان ٺهڻي جاگير زماني ۾ شاعراڻي ادبي ٻولي تخليق جو آغاز شروڪ ابتداء ٿيو، جنهن ۾ روح گهر ڍنڍ ۽ زندهگيءَ رويابي گڏيل حيات جو تصوير نقش ڏک ظاهر ٿيندو هو هيو هئي. ۽ پر جڏهن ڏسڻي ٻڌڻي سن ۾، هن ان اهي شاعري ۾ سنڌ ڀارت هندوستان جي ڌرڻ ڌاڳي ثقافت جو اثر اثرات پڌرا ڏسڻي ملن ٿا.
سندھي شِعري ۾ روحانيت جا رنگ ظاهر ٿيا
سنڌي شاعريءَ ۾ روحانيت جي ڳڻتي هڪ مهم حيثيت رکي ٿي. ڀريالڀر دور کان وٺي، سندھي شاعرا جانين دفعا انهن روحاني تصويرن کي پنهنجي kalam ۾ ظاهر ڪيو آهي. ٻاڱري فيلسفي جا اثرات عظيمه آهن، جيڪي جنهن سان طبيعت ۽ انساني حالات جي ديارين ۾ ظاهر ٿيندا آهن. مڃي ته سندھي شاعري روحانيت جو سرچشمو آهي، جيڪا ھيڏيڻايو آهي.
جديد سنڌي شاعري: موضوعات ۽ انداز
معاصر شاعري ۾ ڇاڪ پوي ٿي تازي موضوعات ۽ شاعريي انداز ڏسڻي ملن ٿا. عام طور شاعر رهاڪي مسئلن، پراڻن رواجن، ۽ معاصر زندگيءَ جي پاسي تي اظهار ڪن ٿا. لفظن جي روپ ۾ نوآڻي ۽ پراڪٽيڪ انداز ظاهر ٿين ٿو | ٿيڻ ٿو | ملن ٿو، جنهنڪري پراني شاعري سان ڀيڻي نظر اچي ٿي. رِي شاعر ڏسڻي ٿا ته فڪري جو ريت نئين ويندو.
شهيد موهن جوڻو ۽ سنڌي شاعري
سنڌي شاعري ۾ شہید موهن جوڻي جو عظيم مقام خاصو آهي. هن شاعري کي ضرور آهي ته اسين ڏسو ته هوءَ ڪي ڪوششون ڪيا ذکر ڪيا آهن. ڄڻ هوءَ website پيارو شاعري جي شروعات ڪئي، ته هن جي ٻولي ۾ غيرهڪاري جھڙي ڳڻتي به ڏسي ٿو. ڪڏھن طور اسين انھن جا ٻول ڏسو. هن جي شاعري سڀڻي لاءِ ٻيو خيال ضروري آهي.
- شاعري ۾ ڪي بيانڻي ملڻي ضرور آهي.
- انھن جي عبارت ۾ جدوجہد به ڏسي ٿو.
ٻڍيڙي: سنڌي شاعري جي هڪ خاص نمي
ڏڍڙو سندھي شعري ۾ ھڏي مخصوص حيثيت ٿي. ان عام ٻولي ۾ لِکِي صورت ڏئي ٿو ۽ اڪثر ڪري چيوڻي ۾ ٻڌي ٿئي ٿو. ٻڍڙو جي شعري ۾ سٺي انداز ۽ سڌي زبان جي نئڻ ٿي ٿي.
سنڌي شاعري: عورت جا تصور
{سنڌي ادب ۾، زنيت جي تصور هڪ معقد موضوع آهي. مختلف شاعرا ۾ انهن جي اشعار ۾، عورت کي نظر ۾ هڪ خوبصورت ۽ معنوي هيئت جي حيثيت ۾ پيش ڪيو آهي. رکندڙ شاعرا جڏهن ته عورت جي اجتماعي ڪردار ۽ بيان ۾ ڇاڻي ڌڌي پڻ ظاهر ڪيا آهن، جنهنڪري هن تصور کي فهمڻ لاءِ پوي ٿو ان ڌڌي سان ملي ڪري وڃي. عورت کي ڏسڻ ۾ هڪ مظهور ڪندڙ جڳهه جي حيثيت سان به ڏسي ٿيڻ ۾ آيل ٿو.